ذکر کلمهٔ مقدس «لا اِلهَ اِلا اللهُ» یا سایر اسماءالحسنی، موجب تقرّب به خداست. اما به فرمودهٔ بزرگان در پیشگاه الهی، اجر موعود در صلوات بر محمد و آل او، از همه برتر و عالیتر است.

در صلوات، اسرار و رموز لایتناهی و علوم بی‌شماری نهفته است که ذکر آن در ابتدا، وسط و اختتام دعا، موجب قبولی دعاست. اگر فردی به توفیق الهی بدان اسرار پی برده عامل شود، شقاوت دنیوی و اخروی او از بین رفته به سعادت ابدی رسد. چه، رمزی از رموز الهیه و علمی از علوم خدائی نیست که در صلوات نباشد؛ تمام علوم اولین و آخرین و همهٔ اسرار از ابتدا و انتها در آن جمع است.

در ابتدای صلوات، با کلمهٔ مقدس «اَللّهُمَّ» قلوب متوجّه ذات حق گردد و در معنا، تعلیم است که ای قلوب مؤمنین، اَوْلی است که از ما سوی الله منصرف شوید و کمال توجه را تنها به ذات اقدس او کنید، که جوهر و چکیدهٔ علوم، معرفت به ذات اقدس الهی است و کمال سعادت در انقطاع به سوی اوست. اما موفقیت در این امر ممکن نیست مگر بعد از توجه به کلمهٔ «صَلِّ»، زیرا در این کلمهٔ مقدس، انوار صفات ذاتی، اسمی و فعلی خداوند تبارک و تعالی، متجلی است. و این، اشارت است که از مظاهر دیگر منصرف شده و کمال توجه، به این مظاهر مقدس اختصاص یابد.

تعلیم دیگر در صلوات، جملهٔ «عَلی مُحَمَّدٍ» است که در حدّ کمال، انوار جمال و جلال او در وجود مبارک حضرت محمد^‌(ص) جمع است. شناخت آن بزرگوار، شناخت حق است و هرکس بخواهد تجلیات کمالیه الهیه را دریابد، باید به مرآت تمام نمای محمدی^‌(ص) بنگرد که آن نور الهی، مظهر اتمّ اسم اعظم خداست.

و در آخر صلوات، جمله «آلِ مُحَمَّدٍ» بیانگر این است که اهل بیت او نیز مظهر اعلای صفات الهی‌اند، لذا در وجود مقدس آنان، می‌توان تجلی کمالی صفات افعالی، اسمائی و ذاتی خدا را مشاهده کرد و سرّی از اسرار مقبولیت دعای آمیخته با صلوات را درک نمود.

الهی به خاطر این مقربین بارگاه قدست، محبوبینی که در عالم ظاهر نمایان نیستند، ولی باطناً در همه جا حضور دارند، تفصیل این اجمال را در قلبمان ایجاد فرما و معانی کمالیه صلوات را به ما تعلیم نما، تا کمال توجه ما به حق شده به سعادت دارین نایل گردیم، به وصال موفق شده، فنا در خود و بقاء در تو پیدا کنیم.