دلیل بر امامت آن حضرت، معصوم بودن آنجناب است بالاتفاق، و نیز امامت ائمه اثنی‌عشر به طریق نصّ از علمای شیعه و سنّی وارد شده است.

امور عجیبه و غریبه و خلاف عادت هنگام ولادت و بعد از آن از وجود مقدسش ظاهر شده، و همان‌طور که جدّش رسول خدا^‌(ص) خاتم انبیاء است، آن بزرگوار نیز خاتم اوصیاء و اولیاء می‌باشد.

از آیات مقدس قرآنیه و اخبار و روایات نبویه و عَلَویه و کلمات فریقین شیعه و سنی، به ثبوت رسیده که حضرت مهدی منتظر را هر وقت که اراده و مشیت الهی تعلق گیرد، برای فرج و اجرای عدالت حقیقی و زنده کردن دین اسلام ظاهر گرداند.

احکام و قوانین بشری برای اصلاح و ادارهٔ جهان کافی نیست، و این برنامه‌های مجعول و رنگارنگ نمی‌تواند سعادت بشر را تأمین کند، و نیز نمی‌تواند بحران‌های خطرناک جهانی را علاج کند. فقط قوانین و دستورات مقدس و متین اسلام که از منبع وحی سرچشمه گرفته، می‌تواند سعادت دنیا و عقبای بشر را تأمین کند.

در این عصر تاریک، شیعیان عصر درخشانی را پیش‌بینی کرده و زمام ادارهٔ جهان را به دست توانای معصومی می‌بینند که از هر عیب و نقص و اشتباه و خطا پاک و منزّه است، و همواره در انتظار آن عصر درخشان حکومت توحید بسر می‌برند.

القاب آن حضرت اول بقیةالله، دوم حجّت، سوم خَلَف، چهارم قائم، پنجم مهدی، ششم مُنْتَظَر، هفتم ماءِ مَعین یعنی آب جاری شده در روی زمین است.

آب تنها اختصاص به آب ظاهری عنصری ندارد، بلکه هر چیزی که سبب حیات و زندگی باشد، آب است. پس ارواح و عقول و علم و ایمان و افاضات الهی و امام که به سبب او ایمان حاصل و کامل می‌شود و بذر معرفت در دلها داخل می‌گردد، همه آب هستند.

وجه مشابهت آن حضرت به آب که سبب حیات هر چیزی است ظاهر است، بلکه حیاتی که به سبب آن بزرگوار نصیب می‌شود، به مراتب اعلی و اَدْوَم است از حیاتی که به سبب آب حاصل می‌گردد؛ و به این جهت که همواره مردم خصوصاً حضرات اولیاء از آن سرچشمه فیض الهی استفاده می‌کنند، تعبیر به ماءِ مَعین شده است.

در باب طول عمر و زنده بودن آن حضرت بعضی از بی‌خبران و ساده‌لوحان که بنای تأمل و تفکر در امور دینی و مذهبی را ندارند، یا استعداد ایشان برای فهم حقایق کم است، دچار تردید شده زنده بودن آن بزرگوار را محال می‌دانند و انکار می‌کنند. اینان بین محال ذاتی و محال عادی و محال وقوعی فرق نمی‌گذارند.

عده‌ای از بی‌خبران و تاریک‌دلان نیز چنین وسوسه نموده‌اند که عمر طولانی هزار سال و بیشتر، برخلاف مجاری طبیعت است و گویند عمر طولانی هزار سال یا بیشتر بر وفق سیر طبیعت نیست. ایشان خود را مقهور طبیعت و محکوم به احکام آن دانسته‌اند. توان گفت که این بی‌خردان، طبیعت را خالق و صانع می‌دانند، نمی‌فهمند که طبیعت فاقد شعور نمی‌تواند به موجودات کمالات بخشد.

مطابق میزان دلیل و برهان علمی که در کتب فلاسفه و کلامیهٔ حکماء و علمای الهی به ثبوت رسیده، درازی عمر و طول زندگی در تحت قدرت الهی بر وفق طبیعت است نه بر خلاف آن. به دلیل عقلی و آیهٔ قرآن مجید «اِنَّ اللهَ عَلی کلِّ شَیءٍ قَدیرٌ» خداوند متعال بر هر چیزی قادر و تواناست. پس چه مانعی دارد که این خدای قادر، یک نفر انسان کاملی را که ولیّ وحجّت و مقرّب دربار او و بنده خاص و محبوب اوست، روی   هزاران مصلحتْ عمر طولانی کرامت فرماید.

خداوند تبارک و تعالی در قرآن مجید می‌فرماید: «وَ لَقَدْ اَرْسَلْنا نُوحاً اِلی قَوْمِهِ فَلَبِثَ فیهِمْ اَلْفَ سَنَة اِلا خَمْسینَ عاماً» یعنی هر آینه فرستادیم نوح را به سوی قومش، پس درنگ کرد در بین ایشان هزار سال جز پنجاه سال. به حکم قرآن مجید، حضرت نوح 950 سال به قوم خود تبلیغ حقایق نمود. و چون وقت موت حضرت خضر معلوم نیست، سنّ شریف او در این زمان که 1418 هجری قمری است، متجاوز از سه هزار سال می‌باشد، پس طولانی شدن عمر به قدرت کاملهٔ الهی امکان دارد.

از اقوال و اخبار کتب سماوی، معلوم می‌شود که عمر طولانی انحصار به این بزرگوار ندارد، و جای تعجب و غرابتی نبوده برخلاف مجاری طبیعت هم نمی‌باشد. موافق حکمت ربّانی و الطاف بی‌پایان قادر رحمان، تعجبی نیست که بندگان مخلَص خود را به امتداد عمر و طول زندگی اختصاص دهد بر دیگران.

وقتی مزاج معتدل شد یعنی اخلاط چهارگانه در کمال اعتدال باشد، یا گلبولهای قرمز و سفید در عدد تفاوتی نداشته باشند، مرض و موت نخواهد آمد. یعنی مرض از عفونت و کم و زیاد شدن اخلاط و یا کم و یا زیاد شدن گلبولها و ضعف آنها حاصل می‌شود، و می‌توانیم بگوییم که آن فرد معتدل، همانا حضرت مولای زمان است.