هستی حقیقی انسان مربوط به کمالات اوست. بنابراین کمالات هر انسانی محدودتر دارای همتایان بیشتر، و کمالات هر انسانی وسیع‌تر، دارای همتایان کمتر، تا برسد به کمال محض یا صِرفِ وجود که او را همتایی نیست «لَیسَ کمِثْلِهِ شَیءٌ».

مظهر تام صفات کمال محض، وجود مبارک حضرت رسول اکرم^‌(ص) است. همان‌طوری که کمال محض یا صِرفِ وجود را همتایی نیست، مظهر تام صفات او را که در حقیقت «اسم اعظم» اوست، نیز همتایی نخواهد بود و هر انسانی که در برابر این وجود مقدس قرار گیرد، مادون او خواهد بود.

اگر موطنی فرض کنیم و بگوییم که انوار طاهرین با این وجود مقدس متّحدند، البته باز هم در این موطن کثرتی مشهود نیست و این عقیده، نه بر مراتب ناقص می‌افزاید نه از مراتب کامل می‌کاهد. بنابراین آل طاهرین و حضرت مولای زمان سلام‌الله علیه مظهر تام صفات خدا هستند و مانندی ندارند، خواه به عنوان سالبه‌ای به انتفاءِ محمول، چنان که در فرض اول بیان شد، خواه به عنوان سالبه‌ای به انتفاءِ موضوع.

شخصیت حضرت مولای زمان جامع شخصیت‌های اجداد کبارش می‌باشد. اوست که دعوت نبوی را تجدید کند؛ اوست که شجاعت و صولت حیدریه را نشان دهد؛ اوست که عصمت و عفّت فاطمهٔ زهرا را به ظهور رساند؛ اوست که حلم حسن مجتبی را در قیام خود دارد؛ اوست که شجاعت حسینی، سالار شهیدان را ظاهر سازد؛ اوست که عبادت سجاد و طریقهٔ بندگی زین‌العابدین را نشان دهد؛ اوست که مآثر علمی باقر علوم را متجلّی سازد؛ اوست که آموزش و پرورش مکتب جعفری را تجدید کند؛ اوست که علوم کاظمی را ظاهر سازد و احتجاجات رضوی را با علمای داخلی و خارجی تجدید کند؛ اوست که دارای جود و بخشش تقی متّقی و دارای نقاوت نقوی و کرامت بنی فاطمی می‌باشد؛ اوست دارای هیبت عسکری و صاحب غیبت الهی؛ اوست که ید قدرت الهی او را برای بروز مصادیق و مفاهیم صفات اولیای خود در پس پردهٔ غیبت نگاه داشته است. اوست آن نیر اعظمی که نصرت و منصوریت او به امضای حق رسیده چنان که در قرآن مجید به این نصرت اشاره فرموده «وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِیهِ سُلْطاناً فَلا یسْرِفْ فِی الْقَتْلِ اِنَّهُ کانَ مَنْصُوراً».

سلام ما بر تو باد ای مظهر تامّ صفات الهی.

اَلسَّلامُ عَلَیک یا داعِی اللهِ؛ سلام ما بر تو باد ای دعوت کنندهٔ خلق به سوی خدا.

اَلسَّلامُ عَلَیک یا بَقِیة اللهِ؛ سلام بر تو باد ای حجت خدا.

اَلسَّلامُ عَلَیک یا میثاقَ اللهِ؛ سلام ما بر تو باد ای عهد و پیمان خدا.

اَلسَّلامُ عَلَیک اَیهَا الْعَلَمُ الْمَنْصُوبُ؛ سلام ما بر تو باد ای وجود مقدسی که خدای تبارک و تعالی پرچم عدالت را به دست تو می‌دهد.

وَالْعِلْمُ الْمَصْبُوبُ؛ سلام ما بر تو باد ای علم موهوب خدا.

اَلسَّلامُ عَلَیک یا وَصِی الْاَوْصِیاءِ الْماضینَ؛ سلام ما بر تو باد ای وصی اوصیاء گذشته.

اَلسَّلامُ عَلَیک یا ابْنَ الْاَنْوارِ الظّاهِرَة؛ سلام ما بر تو باد ای فرزند انوار درخشان.

اَلسَّلامُ عَلَیک یا نُورَ اللهِ الَّذی لایطْفی؛ سلام ما بر تو باد ای نور خدایی که هرگز خاموش نخواهد شد.

اَلسَّلامُ عَلی وارِثَ الْاَنْبِیاءِ وَ خاتَمِ الْاَوْصِیاءِ وَ عَلَی الْقائِمِ الْمُنْتَظَرِ وَ السَّیفِ الشّاهِرِ وَ الْقَمَرِ الظّاهِرِ وَ النُّورِ الْباهِرِ؛ سلام ما بر وارث انبیاء و خاتم اوصیاء و قائم منتظر و شمشیر آهیخته و ماه تابان و نور درخشان.

یا مَوْلی اَنْتَ الَّذی تَمْلَأُ الْاَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلاً بَعْدَ مُلِئَتْ جَوْراً وَ ظُلْماً؛ ای مولی تویی آن وجود مقدسی که پر کند روی زمین را از عدل و داد، پس از آن که روی زمین از ظلم و جور پر شد.

سلام ما بر ستارهٔ درخشان صبح ازل، دیباچهٔ کتاب عین‌الحیوة عالم، زینت خانهٔ خوان کرم، آیت حقیقت نمای حق‌پرستی، آئینه جمال و کمال خداوندی، نقطهٔ مرکز دایرهٔ امکان، مفسّر و مبین کتاب مقدس قرآن، شیرازهٔ کتاب قضا و قدر، گوهر تابناک خزانهٔ سرمدی، تراوش سرچشمهٔ عین‌الحیوة سرمدی، مظهر الانوار‌المحمّدی، مهر تابان آسمان، خلاصهٔ معنی و صورت، صدر نشین مصطبهٔ محفل جوهر وحدت و کثرت، دوازدهمین مهر سپهر ولایت، حضرت بقیة الله الاعظم، مهدی موعود، حجة‌بن الحسن العسکری، عجل الله فرجه الشریف.